عمومی

موج احساسات کی به ساحل می‌رسد؟

در زیر بلندی‌های جولان، فرمانده گردان در حالی که آخرین توصیه‌اش را در گوشم زمزمه می‌کرد، با دست راستش شانه چپم را گرفت تا تعادلم را حفظ کند.

شهید تقی کیانی فرمانده گردان ویژه شهدای لشکر 25 کربلا، پسر کرد بود.

تقی دست و پا نداشت. وی که افتخار جانبازی در عملیات های مختلف را به دست آورده بود، با وجود اصرار سازمان برای بازنشستگی دست از تلاش برنداشت.

بارها از او پرسیده بودم که چرا برای فعالیت در امور اداری و اعزام نیرو به پشت جبهه نمی روید و بارها پاسخ داده بود که نمی توانم فرزندان خود را در مقابل دشمن تنها بگذارم.

به گفته شهید کیانی، همه جوانان ایرانی فرزندان او بودند و خود را به یک اندازه مسئول زندگی آنها می دانست.

بارها از او شنیدم که به بالای شهر و مرکز شهر، قوم و مذهب و … اعتقادی ندارد، می گفت ما همه ایرانی هستیم، همه از یک خانواده هستیم و به عنوان مدافع وطن جان خود را فدای این می کنیم. حفظ امنیت برای همه مردم ایران

شهید تقی کیانی و دیگر رهبران هشت سال دفاع مقدس از عشق به مردم خود نیرو می گرفتند و هدفشان جلب رضایت آحاد جامعه ایران بود.

در این روزهای سخت که ایران عزیزمان تحت فشار دشمنان خارجی و نفوذی های داخلی است، جای خالی کیانی ها، همت ها و باکری ها بیش از پیش احساس می شود.

رسیدگی عاطفی و به دور از تدبیر در امور ملی نه از سوی مسئولان و نه از سوی معترضان پذیرفته شده است.

دولتمردان باید با پدیده پرخاشگری جوانان در لباس پدری مواجه شوند. هیچ پدری نمی خواهد فرزندانش را به قیمت جانشان تربیت کند.

وقتی مسئولیت متقابل دولت و ملت به رسمیت شناخته شود و قانون اساسی معیار عمل باشد، همه سود خواهند برد.

6565

دکمه بازگشت به بالا